Met nog minder dan een week te gaan, begint de eerste week van Januari ons het gevoel van “het einde van de vakantie” te bekruipen. Maar we hebben nog een paar mooie bestemmingen gepland dus we proberen het een beetje naar de achtergrond te drukken. We zijn op weg naar Kaikoura in het noord oosten, we nemen de “Inland Scenic Route” naar Waipara als eerste stop, de rit is zo’n 220 km. Hoewel de weg omringt is door bergen is het hier vrij vlak en rijdt het lekker door, de route is dan ook iets saaier, de leuke schaapjes zijn er nog steeds, maar we komen weinig “Oh” en “Ah” punten tegen. Onze bestemming Waipara ligt in een wijngebied, aan het einde van de middag komen we de eerste wijngaarde tegen en als we bijna bij onze camping zijn rijden we langs Waipara Hills, een grote wijngaard met winkel en restaurant. We zijn wel toe aan een versnapering, dus voordat we onze camping opzoeken parkeren we de camper hier voor de deur. Ze blijken vandaag eerder dicht te gaan in verband met een Nieuwjaarsconcert de dag erna, maar we kunnen nog een drankje bestellen en doen als we niet hadden gezien dat de keuken al dicht is en bestellen achteloos ook wat brood met dips. In een mooie tuin met uitzicht op de druivenvelden genieten we van een Waipara Hills Sauvignon Blanc en Pinot Noir. Hoewel we genieten zijn we over onze keuze niet dol enthousiast en omdat er geen tijd is om nog andere wijnen te proeven lopen we de winkel dit keer voorbij en rijden verder naar onze camping voor deze nacht.
Read more >

Na ons bezoek aan de Milford Sounds en een rustig middag op een camping in Te Anau vervolgen we de volgende dag, 29 december, onze weg via de Southern Scenic Route, die vanaf Te Anau zo’n 300 km langs het meest Zuidelijke stukje Nieuw Zeeland tot aan Dunedin loopt. Onze eerste stop wordt Invercargill omdat we morgen Steward Island gaan bezoeken. De route is mooi, vanuit de Sounds met haar hoge, soms wat donkere bergen, komen we in lagere en dus groenere bergen. De schaapjes die we een beetje hadden gemist sinds het Noordereiland zijn weer in grote getallen terug, ze grazen op weilanden, heuvels en zelfs de schuinste bergwanden, als er maar gras is, lijken ze te denken. Na zo’n 120 km komt ook de zee weer in zicht, de heldere blauwe Pacific Ocean straalt ons geholpen door de zon tegemoet en we stoppen even om pootje te baden.

Read more >

Zoals voorgenomen hebben we op eerste kerstdag een rustdag op een mooie groene camping aan Lake Hawea. We slapen uit, douchen laat, wassen het beddengoed en lezen een boekje. Reza wordt gevraagd of ze met de kiwi buurmeisjes van 5 en 7 wil komen spelen, ze vindt dat nog wat spannend, dus uiteindelijk zijn we met z’n drieën op de thee met zelfgemaakte kerstcake bij onze buren. In de middag wandelen we nog wat rond het meer, eten een ijsje en gaan aan de slag voor het kerstdiner. Wraps met super kip/bonen salsa en guacamole van 2 avocado’s, om te smullen!!!

Tweede kerstdag gaan we weer “en route”. We stoppen nog even bij “puzzle world” vlak bij, een museum van puzzles en illusies en reizen dan verder naar Queenstown. We kiezen de scenic route die werkelijk prachtig is. De zon schijnt nog steeds, tussen de bergen bloeien heeeeeel veeeeel paarse en roze bloemen en op de gras heuvels grazen schaapjes. We komen tot een hoogte van 1076m met een uitzicht op Queenstown en het meer waar de stad aan ligt.
Read more >

Onze eerste ervaring met het Zuidereiland is nog op de ferry als we door de Marlborough Sounds varen. Het zonnetje schijnt, de zee is blauw, de bergen groen, het is heerlijk om door deze half onder zee gedompelde valleien te varen. De rit van Picton naar onze eerste stop Mapua is een kleine 2 uur, de wijngaarden vliegen ons om de oren, zullen we stoppen? Reza slaapt net, we besluiten door te rijden. Onze camping naast Rabbit Island ligt aan de voet van het Abel Tasman National Park, de volgende ochtend rijden we drie kwartier naar het plaatsje Kaiteriteri waar vandaan je verschillende watertaxi’s kunt nemen naar verschillende stranden onderaan het gebergte vanwaar je Abel Tasman in zoveel km-ers en zoveel dagen wat bij je past kunt verkennen. Wij kiezen voor een Reza safe bezoek. Met de watertaxi varen we in een uurtje naar het strand Tonga, onderweg zien we zeehonden slapen op de rotsen. Read more >

De voorspelde storm deed in de loop van de nacht inderdaad de Coromandel aan. Als we rond 7 uur wakker worden regent het nog steeds en schudt de camper hevig heen en weer door de windvlagen. Op het weer bericht zien we dat de storm de komende uren gaat
toenemen en we besluiten daar niet op te wachten, we stoppen onze spullen in kastjes, laadjes en onder het dekbed (dan schuift het niet zo), zetten Reza met een cracker en haar tablet vol filmpjes in haar stoel en na een “storm” bezoek aan het toiletgebouw vertrekken we zuidelijke richting Tauranga. Onderweg zijn mooie look-outs, maar het stormachtige weer houdt ons in de camper, we karren lekker door. In Tauranga stormt het nog steeds, maar na ruim 2 uur rijden in dit noodweer zijn we toe aan een stop en parkeren de camper aan de boulevard en zoeken een plekje voor de lunch. Op een mooie lente dag zou dit vast een mooie plek zijn, maar wij trekken nu toch maar snel verder naar onze bestemming voor vandaag Rotorua. Deze stad ligt noordelijk van het midden van het Noordereiland en is met name bekend om zijn vulkanische activiteit, in de stad en wijde omgeving is dit
te zien (en te ruiken) in de vorm van hete bronnen die een doordringende zwavellucht
(rotte eieren) verspreiden. Als we op onze camping aankomen is het inmiddels droog, we maken een korte wandeling, eten en gaan naar bed.

De volgende dag staat er een fietstour op het programma. Door google vonden we eenmanszaakje “Roger”, hij organiseert bike tours in Rotorua en belooft dat we ALLES zien van de stad in 3 uur op de fiets. Dus, helm op, Reza in het zitje achterop en fietsen maar. Roger blijkt gelijk te hebben, het is een tour van een kleine 7 km en we zien o.a. de modderbronnen, het bijzondere witte water in de rivier en de van oorsprong Maori nederzetting. Na de fietstocht hebben we nog lunch in Rotorua en zetten dan de reis voort richting Lake Taupo, maar stoppen onderweg nog om Wai-O-Tapu “Thermal Wonderland” te bezoeken, een zeer groot kleurvol gebied met diverse vulkanische activiteiten. Allemaal erg indrukwekkend en soms zelfs een beetje onvoorstelbaar, grote vulkaan kraters, kokende modder, een gif groen zwavelmeer en een oker kleurig champagne meer met bubbels.

We slapen deze avond aan de “onderkant” van Lake Taupo in het midden van het Noordereiland. Dit meer is het grootste zoetwater en kratermeer in NZ, Australië en zuidelijk Azië, met een oppervlakte van ruim 600m2 en omgeven door groen, rotsen en veel vogels is het een mooie rit. We hebben een camping uitgezocht direct aan het meer (en de autoweg). Als we aan het einde van de middag aankomen schijnt het zonnetje nog maar eventjes en de wind is sterk, maar dit mooie plekje voelt goed! We genieten van het
uitzicht en na een snelle maaltijd en wat lezen vallen we in slaap met op de achtergrond het geluid van kabbelend water. De volgende ochtend doen we het lekker rustig aan, we vertrekken als laatste camper en ook nog na de check out time, dat blijkt verder geen probleem.

Onze volgende stop is een voorstad van Wellington, Upper Hutt, het is even een flinke rit van zon 300km, maar het gaat allemaal vrij vlotjes, Reza slaapt een groot deel en luistert verder muziek (Frozen en wat kan ze goed meezingen). Aan het eind van de middag komen we aan op een mooie groene camping waar we 2 nachten blijven. De volgende dag rijden we naar een National Park waar delen van LOTR (Rivendel voor de kenners) zijn opgenomen en maken daar een mooie wandeling. In de middag zetten we de camper weer op zijn plekkie en gaan te voet naar een grote speeltuin in het gemeente park, Reza heeft het erg naar haar zin. Aan het einde van de middag gaat het helaas regenen en dat houdt eigenlijk niet meer op, ook de volgende dag niet als we de laatste 40km naar
Wellington rijden. Het wordt zelfs alleen maar erger, eenmaal in Wellington regent het pijpenstelen, gewapend met regenjassen en paraplu proberen we er iets van te maken, maar meer dan lunchen wordt het niet. We besluiten naar het Te Papa National Museum te gaan om op te drogen en nog iets meer van Nieuw Zeeland te leren, we blijven daar uiteindelijk 4 uur! Er is veel NZ historie te zien en er zijn veel kinder-activiteiten, met dat laatste gaat de tijd natuurlijk snel. Na de nodige boodschappen klaart het zowaar wat op en zien we iets meer van Wellington, hoewel de stad bij ons geen bijzondere indruk achter laat, maar misschien komt dat ook omdat we met ons hoofd al op Zuid zitten. We staan deze nacht op een camping die met name wordt gebruik door passagiers van de veerdiensten naar het Zuidereiland, we staan dus met nog 10 campers op eens stukje
asfalt in een rij, verder prima voorzieningen en de volgende ochtend zijn we in 10 minuutjes bij de veerboot en een uur later staan we op het dek.

Na een rustige boottocht komen we 4 uur later om 14:30 aan in Picton op het Zuidereiland, we rijden meteen door richting Nelson, waar we alleen wat boodschappen doen en dan nog 50km door rijden tot Mapua bij Rabbit Island aan de voet van het Abel Tasman National Park. Daarover volgende keer meer, maar we moeten het alvast even kwijt. Allemachtig, wat is het hier prachtig!

Het reizen met de camper gaat ons zo na ruim 1,5 week goed af (ruim 1500km tot nu toe), we hebben geen haast, komen tot nu toe overal waar we willen komen, koken in ons keukentje en slapen goed. Reza vraagt elke ochtend even wat we gaan doen, of we naar een nieuwe camping gaan en of het ijsjes-dag is. Mike is de kilometer vreter, maar ik heb zelf inmiddels ook al een paar ritjes achter de rug met als vuurdoop de eerste echte slingerbochten van de Coromandel, goed voor de armspieren!

PS. We kunnen nu even geen foto’s uploaden, want door het weer is de 3G is nu 2G en is te langzaam om iets te uploaden, we hopen dat deze tekst al aankomt).