Met nog minder dan een week te gaan, begint de eerste week van Januari ons het gevoel van “het einde van de vakantie” te bekruipen. Maar we hebben nog een paar mooie bestemmingen gepland dus we proberen het een beetje naar de achtergrond te drukken. We zijn op weg naar Kaikoura in het noord oosten, we nemen de “Inland Scenic Route” naar Waipara als eerste stop, de rit is zo’n 220 km. Hoewel de weg omringt is door bergen is het hier vrij vlak en rijdt het lekker door, de route is dan ook iets saaier, de leuke schaapjes zijn er nog steeds, maar we komen weinig “Oh” en “Ah” punten tegen. Onze bestemming Waipara ligt in een wijngebied, aan het einde van de middag komen we de eerste wijngaarde tegen en als we bijna bij onze camping zijn rijden we langs Waipara Hills, een grote wijngaard met winkel en restaurant. We zijn wel toe aan een versnapering, dus voordat we onze camping opzoeken parkeren we de camper hier voor de deur. Ze blijken vandaag eerder dicht te gaan in verband met een Nieuwjaarsconcert de dag erna, maar we kunnen nog een drankje bestellen en doen als we niet hadden gezien dat de keuken al dicht is en bestellen achteloos ook wat brood met dips. In een mooie tuin met uitzicht op de druivenvelden genieten we van een Waipara Hills Sauvignon Blanc en Pinot Noir. Hoewel we genieten zijn we over onze keuze niet dol enthousiast en omdat er geen tijd is om nog andere wijnen te proeven lopen we de winkel dit keer voorbij en rijden verder naar onze camping voor deze nacht.
Read more >

Na ons bezoek aan de Milford Sounds en een rustig middag op een camping in Te Anau vervolgen we de volgende dag, 29 december, onze weg via de Southern Scenic Route, die vanaf Te Anau zo’n 300 km langs het meest Zuidelijke stukje Nieuw Zeeland tot aan Dunedin loopt. Onze eerste stop wordt Invercargill omdat we morgen Steward Island gaan bezoeken. De route is mooi, vanuit de Sounds met haar hoge, soms wat donkere bergen, komen we in lagere en dus groenere bergen. De schaapjes die we een beetje hadden gemist sinds het Noordereiland zijn weer in grote getallen terug, ze grazen op weilanden, heuvels en zelfs de schuinste bergwanden, als er maar gras is, lijken ze te denken. Na zo’n 120 km komt ook de zee weer in zicht, de heldere blauwe Pacific Ocean straalt ons geholpen door de zon tegemoet en we stoppen even om pootje te baden.

Read more >