Zoals voorgenomen hebben we op eerste kerstdag een rustdag op een mooie groene camping aan Lake Hawea. We slapen uit, douchen laat, wassen het beddengoed en lezen een boekje. Reza wordt gevraagd of ze met de kiwi buurmeisjes van 5 en 7 wil komen spelen, ze vindt dat nog wat spannend, dus uiteindelijk zijn we met z’n drieën op de thee met zelfgemaakte kerstcake bij onze buren. In de middag wandelen we nog wat rond het meer, eten een ijsje en gaan aan de slag voor het kerstdiner. Wraps met super kip/bonen salsa en guacamole van 2 avocado’s, om te smullen!!!

Tweede kerstdag gaan we weer “en route”. We stoppen nog even bij “puzzle world” vlak bij, een museum van puzzles en illusies en reizen dan verder naar Queenstown. We kiezen de scenic route die werkelijk prachtig is. De zon schijnt nog steeds, tussen de bergen bloeien heeeeeel veeeeel paarse en roze bloemen en op de gras heuvels grazen schaapjes. We komen tot een hoogte van 1076m met een uitzicht op Queenstown en het meer waar de stad aan ligt.
Read more >

Onze eerste ervaring met het Zuidereiland is nog op de ferry als we door de Marlborough Sounds varen. Het zonnetje schijnt, de zee is blauw, de bergen groen, het is heerlijk om door deze half onder zee gedompelde valleien te varen. De rit van Picton naar onze eerste stop Mapua is een kleine 2 uur, de wijngaarden vliegen ons om de oren, zullen we stoppen? Reza slaapt net, we besluiten door te rijden. Onze camping naast Rabbit Island ligt aan de voet van het Abel Tasman National Park, de volgende ochtend rijden we drie kwartier naar het plaatsje Kaiteriteri waar vandaan je verschillende watertaxi’s kunt nemen naar verschillende stranden onderaan het gebergte vanwaar je Abel Tasman in zoveel km-ers en zoveel dagen wat bij je past kunt verkennen. Wij kiezen voor een Reza safe bezoek. Met de watertaxi varen we in een uurtje naar het strand Tonga, onderweg zien we zeehonden slapen op de rotsen. Read more >

De voorspelde storm deed in de loop van de nacht inderdaad de Coromandel aan. Als we rond 7 uur wakker worden regent het nog steeds en schudt de camper hevig heen en weer door de windvlagen. Op het weer bericht zien we dat de storm de komende uren gaat
toenemen en we besluiten daar niet op te wachten, we stoppen onze spullen in kastjes, laadjes en onder het dekbed (dan schuift het niet zo), zetten Reza met een cracker en haar tablet vol filmpjes in haar stoel en na een “storm” bezoek aan het toiletgebouw vertrekken we zuidelijke richting Tauranga. Onderweg zijn mooie look-outs, maar het stormachtige weer houdt ons in de camper, we karren lekker door. In Tauranga stormt het nog steeds, maar na ruim 2 uur rijden in dit noodweer zijn we toe aan een stop en parkeren de camper aan de boulevard en zoeken een plekje voor de lunch. Op een mooie lente dag zou dit vast een mooie plek zijn, maar wij trekken nu toch maar snel verder naar onze bestemming voor vandaag Rotorua. Deze stad ligt noordelijk van het midden van het Noordereiland en is met name bekend om zijn vulkanische activiteit, in de stad en wijde omgeving is dit
te zien (en te ruiken) in de vorm van hete bronnen die een doordringende zwavellucht
(rotte eieren) verspreiden. Als we op onze camping aankomen is het inmiddels droog, we maken een korte wandeling, eten en gaan naar bed.

De volgende dag staat er een fietstour op het programma. Door google vonden we eenmanszaakje “Roger”, hij organiseert bike tours in Rotorua en belooft dat we ALLES zien van de stad in 3 uur op de fiets. Dus, helm op, Reza in het zitje achterop en fietsen maar. Roger blijkt gelijk te hebben, het is een tour van een kleine 7 km en we zien o.a. de modderbronnen, het bijzondere witte water in de rivier en de van oorsprong Maori nederzetting. Na de fietstocht hebben we nog lunch in Rotorua en zetten dan de reis voort richting Lake Taupo, maar stoppen onderweg nog om Wai-O-Tapu “Thermal Wonderland” te bezoeken, een zeer groot kleurvol gebied met diverse vulkanische activiteiten. Allemaal erg indrukwekkend en soms zelfs een beetje onvoorstelbaar, grote vulkaan kraters, kokende modder, een gif groen zwavelmeer en een oker kleurig champagne meer met bubbels.

We slapen deze avond aan de “onderkant” van Lake Taupo in het midden van het Noordereiland. Dit meer is het grootste zoetwater en kratermeer in NZ, Australië en zuidelijk Azië, met een oppervlakte van ruim 600m2 en omgeven door groen, rotsen en veel vogels is het een mooie rit. We hebben een camping uitgezocht direct aan het meer (en de autoweg). Als we aan het einde van de middag aankomen schijnt het zonnetje nog maar eventjes en de wind is sterk, maar dit mooie plekje voelt goed! We genieten van het
uitzicht en na een snelle maaltijd en wat lezen vallen we in slaap met op de achtergrond het geluid van kabbelend water. De volgende ochtend doen we het lekker rustig aan, we vertrekken als laatste camper en ook nog na de check out time, dat blijkt verder geen probleem.

Onze volgende stop is een voorstad van Wellington, Upper Hutt, het is even een flinke rit van zon 300km, maar het gaat allemaal vrij vlotjes, Reza slaapt een groot deel en luistert verder muziek (Frozen en wat kan ze goed meezingen). Aan het eind van de middag komen we aan op een mooie groene camping waar we 2 nachten blijven. De volgende dag rijden we naar een National Park waar delen van LOTR (Rivendel voor de kenners) zijn opgenomen en maken daar een mooie wandeling. In de middag zetten we de camper weer op zijn plekkie en gaan te voet naar een grote speeltuin in het gemeente park, Reza heeft het erg naar haar zin. Aan het einde van de middag gaat het helaas regenen en dat houdt eigenlijk niet meer op, ook de volgende dag niet als we de laatste 40km naar
Wellington rijden. Het wordt zelfs alleen maar erger, eenmaal in Wellington regent het pijpenstelen, gewapend met regenjassen en paraplu proberen we er iets van te maken, maar meer dan lunchen wordt het niet. We besluiten naar het Te Papa National Museum te gaan om op te drogen en nog iets meer van Nieuw Zeeland te leren, we blijven daar uiteindelijk 4 uur! Er is veel NZ historie te zien en er zijn veel kinder-activiteiten, met dat laatste gaat de tijd natuurlijk snel. Na de nodige boodschappen klaart het zowaar wat op en zien we iets meer van Wellington, hoewel de stad bij ons geen bijzondere indruk achter laat, maar misschien komt dat ook omdat we met ons hoofd al op Zuid zitten. We staan deze nacht op een camping die met name wordt gebruik door passagiers van de veerdiensten naar het Zuidereiland, we staan dus met nog 10 campers op eens stukje
asfalt in een rij, verder prima voorzieningen en de volgende ochtend zijn we in 10 minuutjes bij de veerboot en een uur later staan we op het dek.

Na een rustige boottocht komen we 4 uur later om 14:30 aan in Picton op het Zuidereiland, we rijden meteen door richting Nelson, waar we alleen wat boodschappen doen en dan nog 50km door rijden tot Mapua bij Rabbit Island aan de voet van het Abel Tasman National Park. Daarover volgende keer meer, maar we moeten het alvast even kwijt. Allemachtig, wat is het hier prachtig!

Het reizen met de camper gaat ons zo na ruim 1,5 week goed af (ruim 1500km tot nu toe), we hebben geen haast, komen tot nu toe overal waar we willen komen, koken in ons keukentje en slapen goed. Reza vraagt elke ochtend even wat we gaan doen, of we naar een nieuwe camping gaan en of het ijsjes-dag is. Mike is de kilometer vreter, maar ik heb zelf inmiddels ook al een paar ritjes achter de rug met als vuurdoop de eerste echte slingerbochten van de Coromandel, goed voor de armspieren!

PS. We kunnen nu even geen foto’s uploaden, want door het weer is de 3G is nu 2G en is te langzaam om iets te uploaden, we hopen dat deze tekst al aankomt).

Ons eerste echte vertrek met de camper vanaf de eerste camping ging best  gesmeerd. We hadden als doel 9 uur vertrekken en het werd slechts 10 uur,  maar dan had Mike nog wel even het grijze water gedumpt en de water tank  bijgevuld en had Reza een laatste rondje op de trampolines gemaakt. Onze  volgende bestemming werd niet zoals eerder vermeld Hamilton, maar 53 km  zuidelijker het stadje Otorohanga ook wel de “Kiwiana Town” genoemd en bekend  om het “Kiwi House” wat ons doel is. Het Kiwi House is een klein maar fijn  natuurpark met inheemse vogels waaronder dus de Kiwi en die kiwi is  natuurlijk het hoogtepunt. Nu slaapt de kiwi overdag, dus is er een donkere  kamer voor het beestje gemaakt zodat wij hem kunnen bewonderen en dat hebben we gedaan. We hebben “Atu” de enige in North NZ te bezichtigen Great Spotted Kiwi in het donker vrolijk zien rondlopen want dat doen ze die  Kiwi’s, ze hebben immers geen vleugels. Grappige beestjes vonden wij!  Verder waren er een GROOT aantal eenden (Reza weet nu het verschil tussen  een mannetje en vrouwtje eend), groene kanaries, hagedissen, een ijsvogel en  een houtduif die vrolijk bij je kwam zitten. Na het kiwi bezoek vervolgende wij onze weg naar een camping bij Lake Karapiru, 30 km Zuid-Oost van  Hamilton. We slapen hier om de volgende ochtend vroeg te vertrekken naar  “Middle Earth”.

Die avond bekijken we de camper en valt het voor een tweede keer op dat de  rechter achterband links wat slap lijkt te zijn, het is ons niet geheel  duidelijk of dat ook echt het geval is. De volgende ochtend is het echter  HEEL duidelijk, die band loopt leeg we moeten naar een garage. Sneller dan  de dag daarvoor hebben we alle spullen op hun plek en rijden we direct naar  de eerste de beste garage. Daar kan hun krik onze wagen niet omhoog krijgen  (ja het is een flink ding), we moeten naar een tractor/vrachtwagen  bandencentrum een stukje verderop, daar kunnen ze het gelukkig wel en in  een half uurtje is ons bandje geplakt. Een flinke spijker bleek de  boosdoener te zijn.

De reis naar “Middle Earth” kan nu echt beginnen. We vertrekken in iets  noordelijke richting naar het dorpje Matamata. Hier ligt de “Alexander Farm”  op een stuk land van 500 hectare groot waar 13.000 schapen en 300 Angus  runderen in een super mooie omgeving rond grazen. Dit stukje idyllische Nieuw Zeeland is door Peter Jackson (Regisseur van de Lord of the Rings en de Hobbit trilogieën) uitgekozen om te dienen als Hobbiton (dorp van de Hobbits). Er is een hoop werk verricht om het een echt Hobbit dorpje te  maken en het resultaat hebben vele van ons in de films gezien. Na de  opnames van de laatste Hobbit films is besloten het dorpje intact te houden en open te stellen voor het publiek. Dat wordt met liefde en zorg gedaan, zo is er bijvoorbeeld een team van 5 tot 10 tuinmannen en vrouwen dat  dagelijks zorgt voor onderhoud van al het groen in het dorp, er worden  rondleidingen gegeven aan groepen van max 25 personen met een gids waarbij
iedereen wordt verzocht zich aan de regels te houden en bij de groep te  blijven (je kunt dus niet vrij in het dorp rond rennen), de gids weet een mooi verhaal over de Hobbit geschiedenis icm de films en de bouw te vertellen. Als afsluiter ontvangt de bezoeker een drankje in Tavern The Green Dragon. Je ziet hier geen mensen verkleed als Hobbits (al  hebben we wel een Dwarf en Gandalf onder de bezoekers gezien, verder zijn er ook
Woekies en een Harry Potter gespot (waarschijnlijk verdwaald..) maar die  hebben wij niet gezien), ook geen filmachtige taferelen. Simpelweg een super mooie omgeving (want die farm zelf is ook echt fantastisch) en een leuk hobbit dorpje met schattige huisjes en tuintjes. Reza vraagt zich nog steeds af waar die kaboutertjes toch zijn….. Als we wegrijden van deze locatie valt het ons weer op dat na zo’n toeristische plek waar toch een stuk of 20 campers en nog veel meer auto’s stonden, wij na 1 bochtje weer “de enige
zijn” heerlijk  !

Na deze leuke ervaring vervolgen we onze de reis naar het noordelijke  schiereiland Coromandel (dank Daphne voor de tip!!). De Coromandel scheidt de golf van Hauraki van de Grote Oceaan, het heeft een hooggebergte van vulkanische oorsprong en is voor het grootste gedeelte bedenkt met subtropische regenwoud. Onze bestemming is Hahei aan de Oostkant waar Cathedral Cove is gelegen, een door de branding uitgeholde grot die twee door hoge kalkrotsen ingesloten strandjes met elkaar verbind en als 1 van de mooiste plekjes van North NZ wordt genoemd. Onze camping ligt  aan het strand, het is hier  niet druk, het hoogseizoen moet nog beginnen en het weer is niet super een  beetje bewolkt en af en toe wat spetters, ‘s avonds wordt het best fris. We besluiten hier twee nachten te blijven en zaterdag rustig de dag met een strand bezoek te beginnen. We hebben het idee om zondagochtend met een boot de baai door te gaan, maar er schijnt een storm aan te komen (het lijkt NL wel) dus men verwacht morgen niet met de boot weg te gaan. Een beetje halsoverkop gaan we dus vanmiddag maar direct met die boot. Het is een leuk tochtje langs de mooie hoge rotspartijen met inheems bebossing, grotten,
natuurlijk die Cathedral Cove en zelfs twee zwemmende pinguïns. Weer terug bij het strand en de camper begint het inderdaad te regenen, we doen een wasje, plannen de dag van morgen, koken en trekken ons terug in de camper om nog wat te lezen, of te slapen (Reza) of een reisverslag te schrijven.

Morgen vertrekken we echt meer zuidelijk naar Rotorua, er staat een fietstocht op het programma.

De wekker ging vroeg in Sydney om 5 uur, douchen, tassen sluiten, shuttle bus inladen, we zouden op tijd op het vliegveld zijn…. en dat waren we ook…. Onze vlucht bleek namelijk ruim 40 minuten later te vertrekken wat wij niet door  hadden gekregen en door een te laat vertrekkend vliegtuig voor ons  werd het nog eens 40 minuten later. Geduld is een schone zaak! Na een prettige vlucht met New Zealand air (check out their safety instruction video https://www.youtube.com/watch?v=qOw44VFNk8Y ) kwamen we dan eindelijk aan in Auckland NIEUW ZEELAND. Met een TE volle shuttle bus (warm!!), die in spitsuur lekker lang in de file kwam te staan kwamen we eindelijk aan in ons hotel waar we 1 nachtje verblijven voordat we de camper gaan halen. De volgende ochtend, dinsdag 9  december (HIEP HIEP HOERA REZA is 3,5 JAAR!!) gaan we met de taxi op weg naar het depot van Apollo Camper Verhuur. Onderweg wordt Reza opeens misselijk en spuugt
de achterbank onder… OOPS, dat kost ons 40 dollars. Na dit incident voelt Reza
zich weer op en top, dus maken we er verder geen probleem van.

Bij Apollo; Daar staat ie dan, onze Camper; Hij is groot ( voor 6 personen) !; Dat wisten we natuurlijk Maar als je er dan zo in staat is het toch anders dan op de plaatjes.

We hebben met de 6 persoonscamper flink wat ruimte, we gebruiken 2 van de drie slaapplekken en de derde plek is onze eethoek en vertier ruimte die we zo op deze tweede avond  met regen meteen goed gebruiken. Na het hele incheck gedoe en een rondleiding
door de camper kunnen we En Route. Stuur rechts, links rijden EN een automaat. Mike kan zijn lol niet op! Hij doet het geweldig, heeft alleen af en toe wat sturing naar  de rechter kant van de weg nodig.

Onze eerste stop is de supermarkt om de hoek van het verhuur bedrijf om onze
basics in te slaan. Niet geheel verrassend zijn we niet de enige toeristen en al helemaal niet de enige Nederlanders (het wemelt er van) en natuurlijk komen we er een dag later achter dat de supermarkten buiten de camper verhuur bedrijf zone goedkoper zijn en ook nog meer hebben! Tja…

Onze tweede stop is Camping Pinewood Motorhome in Orewa vlak aan Red Beach ten noorden van Auckland. Deze camping hadden we van te voren uitgekozen en een plekje gereserveerd om van daaruit onze route verder te plannen. Uiteindelijk zien we dus weinig van Auckland, we gaan vrijwel meteen de stad uit, maar we hebben ook wel even genoeg stad gezien na Sydney. Hoewel het weer wat druilerig is doch aangenaam warm, worden we onderweg al verwend met mooi uitzichten op de Hauraki Golf. Reza zit in een kinderzitje in de eethoek achter ons. Ze is nog wat beduusd van het spuug incident en valt al snel in slaap. Na een kleine 2 uur komen we aan op onze camping en heeft Mike de schone taak om  de camper op plekje nummer 6 te zetten. In ons enthousiasme rijden we vrijwel direct 2 plekken te ver en moet er achteruit gereden worden. Dat ging best goed, totdat er een meneer uit zijn caravan komt en roept dat we bijna tegen een
paaltje aan zitten (nu viel dat vanuit mijn perspectief wel mee, maar fijn dat mensen  meekijken). We besluiten iets van draaien te proberen en komen kaarsrecht op plekje 10 terecht. Op dat moment komt kennelijk de camping eigenaar in zijn  auto voorbij en de caravan meneer regelt voor ons dat we op dat plekje 10 zo  mogen blijven staan. Is dat even handig!!!

Eenmaal op onze plek en aangesloten op de elektriciteit kan het uitpakken beginnen. Ondanks de 6 persoons caravan lijken we na 2 tassen al te weinig ruimte te hebben, hoe doen mensen dat! We schuiven, passen, meten, proppen er lijkt geen eind aan onze spullen te komen.  We hebben onderweg een BBQ gekocht en een stukje zalm en besluiten veel te laat om de BBQ in elkaar te schroeven. Het is al bijna 8 uur en het wordt al donker,
Reza moet eigenlijk al naar bed om in het NZ ritme te komen. Dan maar de koekenpan  op het fornuis, zalmpje en worstje voor Reza er op en bakken maar. Al snel begint het brandalarm te loeien. Echt HEEL fijn dat hij werkt hoor, maar hoe kom je er van af! Wapperen maar!! Nou een lang verhaal kort, we hebben lekker gegeten, Reza ging heel enthousiast in haar “boven bed” liggen, het slapen duurde nog even in die nieuwe
omgeving, maar uiteindelijk lagen we allemaal om 11uur op 1 oor.

Onze eerste echte ochtend in de Camper worden we mede door het tijdsverschil van weer 2 uur pas om 9 uur wakker. Tegen de te tijd dat we echt up en running zijn en gedoucht en gegeten hebben is het 11 uur. We hebben dan nog geen concreet volgend reisdoel EN de
camper lijkt nog een ontplofte reistas!! De zon schijnt, we willen nog naar de kust lopen en Reza wil nog op de trampolines…. Wat te doen!!!??? We besluiten nog een nachtje op deze camping te blijven om bij te komen van de reis, Reza te laten wennen aan onze nieuwe huis (en natuurlijk te laten springen op die trampolines) en om rustig onze route te bepalen.

Na een bezoekje aan Red Beach, een wandeling naar de winkels en een tweede BBQ poging die weer uitloopt in de koekpan (dit keer door regen), slaan we de reisboeken echt goed open. Niet geheel verassend horen we ons zelf zeggen wat we vele NZ reizigers  horen zeggen “we hebben niet genoeg tijd”. We hebben nu door onze extra overnachting toch een dag gemist en willen met Reza de km’s per dag niet te groot maken, ze wordt daar echt niet vrolijk van. We besluiten het roer om te gooien en skippen Bay of Islands in het hoge Noorden (met pijn in ons hart!!!)  en zetten koers richting Hamilton…

To be continued…

Dag 3 in Sydney staat er een day trip op ons programma. We gaan naar het Featherdale Wildlife park in Black Town. Hiervoor maken we een reis per trein van 50 minuten en dan nog een minuut of 20 met de bus die ons voor de deur van het park afzet. Dit wildpark is klein maar fijn, al bij binnenkomst huppelen er kleine bruine kangoeroes rond, die je vrij goed kunt benaderen. Reza vindt het geweldig, ze zegt “ik heb nog nooit een kangoeroe gezien” en daar heeft ze gelijk in. Een stukje verderop is een heel gebiedje waar kinderen (en volwassen) de Kangoeroes een bakje eten kunnen geven en voor wie wil een aai over de bol geven. Dit klinkt misschien heel gemaakt, maar het was echt heel gemoedelijk en diervriendelijk allemaal, geen commercieel gedoe. Het park heeft verder een flink aantal Australische Wildlife waaronder Koala’s, echt super leuk om te zien die beestjes, maar feitelijk doen die niet zo veel. Dan kun je nog beter naar een Wombat kijken, of een Tasmanische Duivel, een emoe, een krokodil of dingo. We hebben een leuke middag gehad, het was niet te warm en de reis was goed te doen.

Weer terug in Sydney hebben we een heerlijk tonijn steak gegeten en mocht Reza nog even uitrazen bij een grote speeltuin in Darling Harbour. Toch nog wel leuk om even te vertellen dat Mike er bij de eerste foto van Reza met een Kangoeroe achter kwam dat de SD kaart nog in de laptop zat, die in het hotel lag, nadat we het vorige blog hadden geschreven!! Oops!! Gelukkig hadden we nog de “mini cam”. De volgende dag hadden we weer een dagtrip gepland, dit keer dichter bij huis slechts een half uur met de Ferry naar Manly een suburb aan de andere kant van de baai.

De ferry was al een mooie tocht, het weer was goed, de sfeer zat er in, het half uurtje vloog voorbij. In Manly besloten we fietsen te huren, Mike en Fleur op de mountainbike, Reza achter Mike in zo’n bakkie die we in NL levensgevaarlijk vinden (je ziet je kind immers niet). De uitgekozen twee  routes moesten goed te doen zijn, 1 km en 2,5km. Ypenburg centrum naar Den Haag is 8 km en dat doen we dagelijks. En toch is dat dan anders he ….. zo in de hitte van de Ozzie zon met heuvels die hoger zijn dan een duin… Het was gewoon zwaar en soms onaangenaam. De RPM (spinning) lessen hebben mij (Fleur) zeker goed gedaan, ik ging als een speer de bergen op (die speer zwakte na een eerste spurt wel
af hoor, maar de meeste topjes heb ik gehaald), Mike bleef wat achter, maar het moet
gezegd worden met dat bakkie, Reza en ALLE bagage is hem dat niet aan te rekenen (dat moet toch zo’n 30 kilo zijn geweest). Aangemoedigd door Reza vanaf de achterbank “JE KAN HET PAPA, VOLHOUDEN” worstelde Mike zich de bergen op.
Wat zijn we trots op hem!! En het was allemaal de moeite waar, we hebben genoten van de uitzichten op de stad en de oceaan, de rust en de mooie omgeving. Zo dicht bij de metropool en toch zo normaal als de Noord Hollandse Duinen eigenlijk. We sluiten de dag af met een biertje aan de boulevard al wachtend op de ferry terug. Terug in de stad bleek ons helaas te zijn overkomen wat mij (Fleur) elke vakantie één keer overkomt. De zon wist ons namelijk ondanks top tot teen bescherming met factor 50 te vinden. Als aandenken van deze mooie fietstocht heeft Mike een rode rug en Fleur rode armen en een rood voorhoofd (AUW). Reza bleef gelukkig ongeschonden door het bakje waar ze in zat!

En toen was daar vandaag toch echt onze laatste dag in Sydney. We hebben genoten van de stad en de omgeving, De blue mountains hebben we niet gezien, wie weet een volgende keer? Maar we zijn echt klaar om naar Nieuw Zeeland te gaan. Deze laatste dag
bezoeken we nog wat toeristische plekken terwijl we stiekem, of misschien wel juist heel bewust afscheid nemen van de stad.

Het is inmiddels bijna 10 uur, onze tassen zijn weer gepakt, Reza ligt te knorren en de wekker staat om 5 uur. Ons volgende avontuur zal worden verstuurd vanuit Nieuw Zeeland!

Bedankt voor het meelezen en als je het leuk vind kun je je
nu ook aanmelden om automatisch een bericht te krijgen als wij een update
plaatsen!

Dag 2 in Sydney zit er op en we kunnen met recht zeggen dat het de eerste dag was dat we allemaal goed zijn geacclimatiseerd. We merken dat het voor Reza toch wat moeilijker was om in het ritme te komen dan voor ons. Wij grote mensen kunnen gewoon nog even beetje blijven snoozen als we zien dat de lokale tijd 4 uur in de ochtend is, maar een kind zegt gewoon JOEHOE ik ben wakker en ik heb een zaklamp en schijn die in je gezicht net zo lang tot ik zie dat één van je ogen open gaat!!! Sinds de aankomst in Malaysia hadden we dus een vreemd ritme wat resulteerde in een zeg maar gerust chagrijnige Reza, wat tot uiting kwam in ernstige boosheid (schreeuwen, huilen, wegrennen) wat vervolgens weer tot enige frustratie bij ons leidde (we moeten nog 6 weken!). Gisteren hebben we dus maar besloten om haar tegen de natuur in wakker te houden, dat ging niet van harte, maar het was voor het goede doel. En het heeft gewerkt, ze heeft ruim 11 uur geslapen en was vandaag weer haar gezellige zelf (ze was maar 1 keer boos en om met haar eigen woorden te spreken dat was niet op ons, maar op haar zelf).

Maar even terug naar Kuala Lumpur. We zijn zoals gezegd op kraamvisite geweest, baby Lucas is super schattig en we hebben de middag en avond gezellig met de vrienden doorgebracht. Op 2 december vertrokken we al vroeg om 5 uur naar het vliegveld voor een vlucht van 8 uur naar Sydney. Het was een rustige vlucht en rond een uur of 10 in de avond kwamen we aan in ons hotel in het centrum van Sydney, we konden dit helaas niet vieren met een biertje, want alle “bottle shops” in de buurt bleken al dicht te zijn en het is niet gebruikelijk om met je kind van 3 een pub in te gaan na 22 uur. Het werd een avond met appelsap en water.

De eerste echte dag in Sydney was vooral oriëntatie. We zitten dicht bij Darling Harbour en daar zijn we dan ook begonnen met een ontbijt. Eten kunnen ze hier trouwens wel, het ontbijt was al groot, de lunch nog groter en het diner hebben we maar gedeeld (al doende leert men). Met een goede starter op de maag hebben we een wandeling gemaakt naar de Fish Market, waar een hoop mooie vissen, kreeften, king crabs en nog veel meer vers in ijs lagen (hadden we maar niet ontbeten….) Bij de derde sashimi bar konden we er niet meer omheen en hebben we als een soort pre-lunch snack een portie sashimi tonijn en zalm genomen, voor die prijs zou ik hier elke dag mee kunnen lunchen! Inmiddels was de zon goed hoog komen te staan en dan is 35+ graden best warm, zeker voor Reza die toch al wat uit haar humeur was. We besloten daarom naar binnen gaan bij Sealife. Nemo zoeken had ik tegen Reza gezegd, zit er toch gewoon in het eerste het beste aquarium een Nemo en Dori vis!! Lekker snel gevonden dus! We sloten de middag af met een ferry tocht naar Circular Quay waar we de Sydney Opera House hebben bewonderd en een wandeling hebben gemaakt door de Royal Botanic Gardens met uitzicht op de prachtige baai. Zo aan het eind van de middag trok er een donkere wolken massa over het zonnige Sydney en net op het moment dat wij een wijntje hadden besteld binnen in een bar begon het te STORT regenen, je kon bijna waterskiën over de straten…. We hebben maar meteen in die bar gegeten.

Vandaag, donderdag, begonnen we dus vrij laat aan  de dag omdat we heerlijk geslapen hebben. Ons plan voor een day trip zat er niet meer in dus besloten we het plan voor vrijdag naar voren te halen en de reis te maken naar 13 Mullenstreet in de wijk Balmain. Dit is geen toeristische attractie, hij staat niet in de boekjes, maar voor ons (en zeker voor mij Fleur) was het een bijzonder bezoek. Dit is namelijk het adres waar Frieda een jaar lang woonde! We volgenden de instructies die we van Fried hadden gekregen en kwamen voor de deur uit. Het is een leuk huisje in een leuke straat  We hebben de nodige foto’s gemaakt en zijn, ook op advies van Frieda, verder gelopen naar Darling Street waar we heerlijk hebben geluncht. Vervolgens zijn we met de Ferry naar Cockatoo Island gegaan. Dit is een UNESCO world heritage listed eiland in het midden van Sydney Harbour, origineel vanaf 1788 bewoont door de Aboriginals, maar vanaf 1839 werden gevangenen hier geplaats om te werken voor oa de scheepvaart industrie, daarna werd het gebruikt als industriële school voor meisjes, en uiteindelijk werd het een scheepswerf tot 1991. Vanaf 2005 is het eiland geopend voor bezoekers. Op het eerste gezicht werden we niet getrokken door het aangezicht, vooral industriële bouwwerken springen in het oog, maar eenmaal daar waren we meteen onder de indruk, de sfeer is bijzonder, het uitzicht op Sydney prachtig en de oude gebouwen hoewel industrieel, stralen karakter uit, we hebben een goede 1,5 uur over het eiland gewandeld.